KAYIBIZ DÜNYADA, VARIZ BAYRAK ALTINDA
Kamil KOLCU
Sürekli bir arayış içerisinde “yaşanası dünyanın yüzlerce durak gerisinde” olduğumuzun farkında olmadan, kendi içimizde kavga edip duruyoruz.
41 yıldır kayıbız dünyada…
Ya Türkiye’de yarıştık, ya festival kapsamında üçüncü dünya ülkelerinde yapılan sokak etkinliklerinde…
Aç bayrağı, gel ülkeye kap parayı.
Ya da Londra’daki Kıbrıslı Türklerle yaptığımız futbol maçlarında nefes almaya çalıştık.
Sürekli bir arayış içerisinde “yaşanası dünyanın yüzlerce durak gerisinde” olduğumuzun farkında olmadan, kendi içimizde kavga edip duruyoruz.
**
Sporun “birleştirici yanını” ön plana çıkarma düşüncesini “çocuk yaştan veremediğimizden mi” kaynaklanıyor bu karmaşa, yoksa rant sağlama cebe ne kadar koyarsam koyayım mantığından mı anlamak mümkün değil.
***
Dünya spordaki bilimsel gelişime ayak uydurmakta bile zorlanırken, biz sayısız spor şuraları yaparak sporumuza yön vermeye çalışıyoruz.
Her gelen hükümetin yap-boz tahtasına dönen bir spor politikası…
Ve bu kötü, “çıkarcı politikayı” iyi değerlendirip ön plana çıkmaya çalışan federasyonlar.
***
Uluslararası derecelere yakın derecesi olan Ömer Yalçıner’i yok ettiğimiz bir ülke…
Dilek İyihasırcı’yı kayıplara karıştırdığımız bir vatan.
Meliz Redif’i silip süpürdüğümüz nefret dolu kişiler…
Mehmet Günel’i ekmek kavgasına soktuğumuz bir spor politikası…
Saymakla bitmeyecek kadar üst düzey yeteneği yok ettiğimiz KKTC sporu…
***
Dopingle doğru dürüst mücadele edemediğimiz, beden eğitimi küçümsediğimiz bir ego…
Çocuk yaştaki yeteneklere “ağırlık çalıştıran” zihniyetler…
***
Makamları ziyaretlerden başka öteye geçmeyen başarı öyküleri…
1985, 90’lı yıllarda Türkiye’de ve üçüncü dünya ülkelerinde derece aldığımızda spor bakanına götürülerdi bizi, bugün çocuklarımızı…
Ayni cümleler ayni laflar, “Aferin çocuklar, desteğimiz sürecek. Gurur duyduk.”
Ve liseden sonra biten spor.
Üniversitelere gidişte burs alırım mantığı ile yapılan spor.
Benim ülke sporunun resmine baktığımda gördüğümdür bunlardır.


