BEN ASLINDA YOKUM..!
Geçmişten bugüne, her seçim döneminde halk olarak saygısızlık gördük.
“Liderimiz” dediğimiz Rauf Raif Denktaş’ın, “anavatanım” dediği topraklardan kovulduğuna da şahit olduk.
Bu ülkeye Ecevit’i yakıştırmayanları da gördük.
Bir zamanlar Annan Planı’na “hayır” diyenler vatan haini ilan edilmişti.
Bugün ise “federasyon” diyenler aynı şekilde hain.
Bu nasıl bir kaderdir?
Dünyada, tarih ve köken bakımından bu kadar ortak noktası olan başka iki halk var mı.
Birbirine bu kadar saygısız davranan, bu kadar aşağılayan?..
Biz Kıbrıslı Türkler hep kendimizi savunma ihtiyacı hissederiz.
Neden?
Çünkü “Biz Türkiyelileri sevmezmişiz!” derler…
Hadi oradan!
Teyzemin eşi, Kırşehir Çiçekdağı’ndan rahmetli Arif Amcamın oğlu — 1974 Gazisi Eniştem.
Kardeşimin hanımı, Kahramanmaraşlı.
Canım gibi sevdiğim onlarca dostum Türkiye’den.
Hepsi yüreğimde, ailem gibi…
Biz kötü insanı sevmeyiz.
Bir daha yazayım: Kötü insanı.
Hangi milletten, ırktan, dinden olursa olsun fark etmez.
Kıbrıslı Türk olmakla her zaman gurur duydum.
Bu topraklarda var olabilmek için canını ortaya koyan halkıma hep saygı duydum.
Ama kendi halkının mücadelesine saygı duymayanları da gördüm.
Benim babam, amcam, dayım, dedem;
ne mücahit puanı için savaştı, ne arsa, ne arazi, ne de makam için.
Sizlerin de öyleydi…
Ama saygı duyulacak her emeği kirletenler çıktı.
Siyasi emelleri için liyakatsizliği ödüllendiren,
yolsuzluğu “yol” yapan bir zihniyet türedi.
Bu yapı her şeyin sahtesini yarattı:
Diplomayı, inancı, Atatürkçülüğü…
Ve bize her dönemde ayrı sıfatları yakıştırdı:
“Besleme”, “Rum p..i”, “dinsiz”, “nankör”, “tembel”, ve en ağırı olan “vatan haini”…
Saygı görmemiz gerekirken, her devrin adamlarının yüzünden
utanmaktan yorulduk.
Ben kimsenin kararına karışmam, haddim değil.
Ama beni yok sayanlara, üstüne hakaret ve beddua edenlere de
desteğim yoktur.
Ve belki de mesele şu:
Biz aslında hiçbir zaman “var” olmadık, sadece duyulmayan bir ses olduk.
Saygının yerini çıkar, ahlakın yerini yalan, emeğin yerini torpil alınca;
İyi insanlar hayal kırıklığı yaşayarak, sessizleşti, dürüstler geri çekildi.
Biz dürüst insanlarımızı susturduğum için kaybediyoruz.
Bir halk, kendine saygı duymadığı gün küçülür, yok olur.
Bir gün, yok saydıklarınız bu ülkenin en büyük kaybı olacak.





