BUGÜN ARA, BUGÜN SARIL
Art Arda Yaşanan Kayıplar
Son günlerde özellikle Gazimağusa’da art arda tanıdığımız, sevdiğimiz dostları, ağabeyleri, arkadaşlarımızı kaybettik.
Cümbez ağacının altı adeta bir buluşma noktası, bir yas durağı haline geldi.
Dilerim bu, artık son olsun…
Hayatın Kırılganlığı
Bu zamansız kayıplar bize bir gerçeği yeniden ve sert bir şekilde hatırlattı:
Hayat, sandığımızdan çok daha kısa ve çok daha kırılgan.
Daha dün kapı önünde ayaküstü sohbet ettiğimiz, “Bir ara oturup konuşuruz” dediğimiz, aynı masada kahve içtiğimiz insanlar…
Bugün yoklar.
Ve biz hâlâ, her şey için zamanımız olduğunu sanıyoruz.
Oysa hiçbir şey, ertelemeyecek kadar kıymetliymiş.
Vakit Varken Değer Verelim
Bugün hâlâ nefes alan, bu satırları okuyabilen bizler;
vakit varken sevdiklerimize daha çok sarılmalı, daha sık hâlini hatırını sormalıyız.
Çünkü bazen insanlar hayattan gitmeden önce bile, biz birbirimizi çoktan kaybediyoruz.
İletişim azalıyor, mesafeler büyüyor, “sonra konuşuruz”lar hiç gerçekleşmiyor.
Birbirimize değer vermeyi, hep geç kaldıktan sonra hatırlıyoruz.
Hayatın Asıl Değeri
Hayat, sandığımız gibi para, makam, başarı ile ölçülmez.
Hayat; geride bıraktığımız iyiliklerle, dokunduğumuz gönüllerle, paylaştığımız dostluklarla anlam kazanır.
Bugün kaybettiklerimiz bize bunu tekrar öğretti.
Sadece “Şimdi” Var
Evet, “sonra” diye bir zaman yok.
Sadece şimdi var.
Sevdiklerimizi kaybettikten sonra üzülmenin kimseye faydası yok.
Önemli olan, hayattayken birbirimizin değerini bilmek.
Bugün ara.
Bugün git ziyaret et.
Bugün sarıl.
Bugün sevdiğini söyle.
Çünkü yarın, bazen hiç gelmiyor.
