Cumhuriyetçi Türk Partisi’nin yaptığı son açıklamayı dikkatlice okudum. Açıklamada; insan hakları, ifade özgürlüğü, basın özgürlüğü ve toplumun demokratik denetim hakkına vurgu yapılması önemlidir. Özellikle kamuya mal olmuş kişilerle ilgili haberlerde basının görevini özgürce yapabilmesi gerektiğini savunmaları da değerlidir.
CTP’nin geçmişte gazetecilerin askeri mahkemelerde yargılanmasının önüne geçilmesinden, Basın Kartı Komisyonu’nun sivilleştirilmesine kadar birçok demokratik düzenlemede rol oynadığı da inkâr edilemez bir gerçektir.
Zaten tam da bu yüzden toplumun CTP’den beklentisi daha yüksektir.
Uzun zamandır meclis konuşmalarını takip eden biri olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim; CTP’nin birçok milletvekili oldukça donanımlı, araştırmacı ve ülke meselelerine hâkim isimlerden oluşuyor. Bugüne kadar da CTP vekilleri hakkında dürüstlük ve karakter anlamında ciddi bir olumsuzluk duymadım.
Ancak bu süreçte toplumun kafasında oluşan soru hâlâ net şekilde ortadadır:
Komitede neden “evet”, mecliste neden “hayır” denildi?
CTP yaptığı açıklamada bunu; birbirine bağlı 7 yasa içerisindeki olumlu düzenlemeler nedeniyle komitede destek verdiklerini, ancak basın özgürlüğüyle ilgili önerileri kabul edilmeyince mecliste yasanın tümüne ret oyu kullandıklarını anlattı.
Bu açıklama önemlidir.
Ama bana göre eksik olan şey hâlâ samimiyet ve öz eleştiridir.
Çünkü siyaset kurumları da hata yapabilir.
Bazen bazı ayrıntılar yeterince öngörülemeyebilir.
Bunu kabul etmek hiçbir partiyi küçültmez.
Tam tersine;
“Halkta oluşan kaygıyı anlıyoruz.”
“Bu süreç daha iyi yönetilebilirdi.”
“Bazı konularda eksik değerlendirme yapmış olabiliriz.”
diyebilmek siyaseti büyütür.
Özür dilemek zayıflık değil, olgunluktur.
Şeffaflık ise güven yaratır.
Çünkü basın özgürlüğü sadece gazetecilerin değil, toplumun nefes alma alanıdır.
Gazetecinin rahat yazamadığı yerde, bir süre sonra halk da rahat konuşamaz hale gelir.
