Kıbrıslı Gençlerin Ülkeye Dönüş Eğilimleri Anketi (2026)
Yapan: Kıbrıslı Türk Genç Profesyoneller Birliği
Kapsam: Yurt dışında yaşayan Kıbrıslı Türk gençler
Temel Bulgular
Gençlerin büyük bölümü ülkeye dönme fikrine tamamen kapalı değil
Yaklaşık %42’si uygun şartlar oluşursa dönmeyi düşünüyor
Ancak %81’i dönse bile yeniden göç etme ihtimali olduğunu söylüyor
Ülkeye Dönüşte Başlıca Engeller
1. Liyakat sorunu (en kritik başlık)
İşe alımlarda adalet ve fırsat eşitliği eksikliği algısı çok yüksek
2. Ekonomik koşullar
Düşük maaşlar
Kariyer gelişimi imkanlarının sınırlı olması
3. Yaşam kalitesi
Hayat pahalılığı
Sosyal yaşamın kısıtlılığı
4. Devlet ve sistem sorunları
Bürokrasi
Kurumsal işleyişin zayıflığı
5. Altyapı eksiklikleri
Elektrik, internet gibi temel hizmetlerde güvensizlik
6. Sağlık ve güvenlik algısı
Kamu hizmetlerine duyulan güvensizlik
Gerçek şu:
Bu ülke gençlerini kaybetmiyor…
👉 kendisi gönderiyor.
2026’da Kıbrıslı Türk Genç Profesyoneller Birliği tarafından yapılan anket çok net bir gerçeği ortaya koyuyor:
Gençler gitmek istemiyor… ama kalmak için bir neden de göremiyor.
Sorun artık “beyin göçü” değil,
doğrudan bir sistem sorunudur.
1974 sonrası kurulan ganimet düzeni belki bir dönem bazılarına fayda sağladı.
Ama bugün o düzen:
sistemsizlik, liyakatsizlik, adaletsizlik ve öngörüsüzlük üretmekten başka bir şey yapmıyor.
Eskiden devlet çalışanı, çiftçi, hayvancı, emekci bir insan maaşıyla ev alır, araba alır, yuva kurardı.
Bugün gençler bırakın bunları, geleceğini planlayamıyor.
Ev fiyatları uçmuş, yaşam maliyeti artmış,
ama sistem hâlâ aynı:
“Devlet deniz, yemeyen keriz” anlayışı.
Anketin en çarpıcı sonucu:
👉 Gençlerin büyük çoğunluğu “dönsem bile yine giderim” diyor.
Bu bir tercih değil,
bir güvensizlik ilanıdır.
Artık yanlış soruyu sormayı bırakalım:
“Gençler neden gidiyor?” değil,
👉 “Gençler neden kalsın?”
Adalet yoksa, liyakat yoksa, gelecek yoksa
kim kalır?
