ALTYAPIDA BAŞ TACI, A TAKIMDA KİRALIK
Altyapılarda çocukluktan itibaren büyük bir tutku, neşe, aile desteği ve binbir emekle büyüyen o futbol arzusu, ne hikmetse tam en verimli olunacak A takım kapısında devasa bir duvara tosluyor.
Çocuk yaşta kulübün kapısından giren, o armayı gururla taşıyan gençlerimiz, U13’te, U15’te, U17’de, A2’de harikalar yaratırken her şey güllük gülistanlık. Alkışlar, geleceğe dair kurulan büyük hayaller, “Bu çocukta iş var” fısıltıları… Ancak ne zaman ki o çocuk büyüyor, A takım soyunma odasının kapısına dayanıyor, işte o an film kopuyor. Dün el üstünde tutulan altyapı oyuncuları, bir anda kendilerini “kiralık listelerinde” buluyor. Kendilerine hiçbir şans tanınmayan bu gençler, sistemin dişlileri arasında öğütülerek birer birer futbol sahnesinden silinip gidiyor.
Peki, neden bu çocuklara tahammülümüz yok?
Cevap basit ama bir o kadar da acımasız. Anlık başarı baskısı ve vizyonsuzluk. Kulüp yönetimleri ve teknik direktörler, uzun vadeli ve sürdürülebilir projeler üretmek yerine, “Bu sezon şampiyon olalım” ya da “Bu yıl ligde kalalım” telaşıyla günü kurtarma derdinde. Hata yapma lüksü olan, eğitilmesi ve arkasında durulması gereken genç yetenekler yerine, yaşını almış, garanti görülen tecrübeli isimler veya yüksek maliyetli transferler tercih ediliyor. Adı ise hazır: “Gelişsin diye alt ligdeki takıma kiraladık.” Doğru planlanmayan o kiralık dönemleri, aslında o gencin futbol hayatına vurulan kilittir. Motivasyonu kırılan, aidiyet hissi yok edilen genç futbolcu bir süre sonra futboldan tamamen soğuyor.
Ülke futbolumuzun dış dünyaya kapalı olması, ambargolar ve profesyonelleşme eksikliği zaten oyuncuların önündeki en büyük motivasyon engeliyken, bir de kendi kulüplerinde üvey evlat muamelesi görmeleri bardağı taşıran son damla oluyor.
Bu durum sadece futbolcuları kaybettirmiyor. Bu spora gönül veren ailelerin futbola olan inancını ve arzusunu da yıllar geçtikçe azaltıyor. Kendi mahallesinin çocuğunu sahada göremeyen taraftar, tribünden elini ayağını çekiyor.
Kıbrıs Türk Futbol Federasyonu’nun zorunlu genç oyuncu kuralları veya bazı vizyoner kulüplerin altyapı hamleleri elbette umut verici.
Zihniyet değişmediği, kendi gencine inanmayan yönetim anlayışı yıkılmadığı sürece, biz daha çok yeteneğin sessiz sedasız kaybolup gitmesini izleriz.
