TEK UMUDUM
Kamil KOLCU
İnsan denen canlı doğar, büyür gelişir ve ölür.
Bu kadar.
Doğduğu coğrafyada sıkıntı varsa tüm hayatı boyunca mücadelenin içinde yoğrulur gider.
Doğduğun coğrafyaya adını KKTC diye koydularsa vay haline.
Hele bir de suya sabuna dokunan bir karakterin varsa aman Allah’ım.
Birde sporcuysan ya da sporu seviyorsan, ambargolarda ezilen ülkenin yetenekleri için, için acıyorsa mesela, çıkarcı değilsen birde kahroluyorsun gördüklerin karşısında…
***
Sosyal medyanın gelişimi ile birlikte herkesin fotoğrafçı ve düşünür olduğu bu zamanda ülke yönetim erkiyle resim çektirme yarışı yapan bir toplum halinde geçiyor zaman.
Seçim varsa yakın tarihte, torpil savaşlarını izliyor KKTC’liler.
Her devlet kurumuna sınavsız mınavsız, geçici meçici yarışı başlıyor.
***
Halı saha mı yapıldı, ülkenin en büyük makamı orda, kurdeleyi kes birkaç nutuk salla, vatan millet Sakarya edebiyatı yap tamamdır.
Kamon örs cümlelerini duy.
Kafa atmaya çalış topa düş kal.
Koskocaman makamların düştüğü duruma bir vatandaş olarak ben üzülüyorum.
***
Salon mu yapılacak bir yerlere, temelimi atılacak, her taraf siyah Mercedes dolar.
Kapılar açılır, korumalar etrafı sarar, şoförler bir kenara çekilir etraf kolaçan edilir.
Gene ayni cümleler KKTC’ye uygulanan ambargolar konusu açılır.
Duy bizi dünya diye de başlar cümleler.
***
1983’ten bugüne kadar geçen sürede dünya çapında yetenekler yok oldu gitti.
Ambargolar altında ezilen ülkemde.
Sporun birleştirici yönünü bir türlü kuramadık dünyayla.
İlla bayrak.
Olmadı bayrakla olmayacak da.
***
Tek umudum, olimpik sporcu yetiştirmek adına Başbakanlık Müsteşarı Hüseyin Cahitoğlu’nun vizyonu ile oluşturulan projenin rafa kalkmaması.
1983’ten sonra ülkeye sportif yatırım.
Bu proje yeteneklerin kaybolmaması, gelişmesi sağlanacak.
Bireysel yetenekler dünyaya koşacak.


