KADIKÖY’DE 90+8’LİK ADALET: KAHIR BİTMİYOR
Futbolun yazılmamış kuralıdır; “adaleti yok” der geçeriz. ancak dün gece kadıköy’ün çimlerinde, saatler 90+8’i gösterdiğinde futbolun o soğuk ama kararlı adaletinin sahneye alışına tanıklık ettik. rizespor karşısında bırakılan iki puan, sadece bir skor değil; bir sezonun, bir yönetimin ve bir camianın üzerine çöken koca bir hayal kırıklığıydı.
Dünya üzerinde taraftarı bu kadar “kahır” çeken başka bir camia var mıdır, sanmıyorum. Şok, hüsran ve acı… Fenerbahçe taraftarı için artık bu duygular birer istatistik değil, kaderin bir parçası oldu. Her seferinde tam “oldu” derken, son saniyede gelen o yıkım golü, futbolun adaleti değilse nedir? Sahadaki ruhsuzluğun, kenardaki basiretsizliğin faturası yine tribünlere kesildi.
Rakiplerin Formsuzluğuyla Gelen Yarış
Eğri oturalım, doğru konuşalım: Fenerbahçe bugün hala şampiyonluk yarışının içindeyse; bu ne teknik adamın dehasıdır ne de yönetimin vizyonu. Fenerbahçe’yi bu yarışın içinde tutan yegâne güç, Merkez Hakem Kurulu’nun tartışmalı kararları ve Galatasaray’ın, özellikle de Okan Buruk’un bu dönemdeki formsuzluğudur. Rakibin tökezlediği yerde koşamayan bir takımın, başarısını kendi dinamiklerine bağlaması kendini kandırmaktan başka bir şey değildir.
Fenerbahçe için mevcut durum bir başarı öyküsü değil, bir “idare etme” halidir. 90+8’de gelen o gol, aslında tüm sezonun özeti gibiydi. Eğer bir takım kendi kaderini tayin edemez ve rakiplerinin hatasına bel bağlarsa, futbolun adaleti gelir ve sizi en beklemediğiniz anda o hüsranla baş başa bırakır. Allah bu camiaya ve taraftara gerçekten sabır versin.
